C/K: een sterk merk
Bron: De Redactie – 16 mei 2012
Bij de restyling van haar logo, heeft de KAV er bewust voor gekozen om de K te laten vallen. De naam moet kracht en vrouwelijkheid bundelen en de keuze is gemaakt: KAV is Femma geworden. Over de nieuwe naam heb ik geen vermeldenswaardige mening, wel over het schrappen van de K uit namen van verenigingen of instituten die niet te ontkennen christelijke wortels hebben.
De discussie woedt al enkele jaren, in verschillende instellingen. Scouts en Gidsen en KULeuven hebben het debat al gevoerd en hoe lang zal het nog duren voor de discussie verschuift naar katholieke ziekenhuizen en scholen … Positief is alvast dat er nagedacht wordt over de invulling van waarden of over de identiteit en de meerwaarde van de wortels van de vereniging.
Lees verder
Een aparte school voor Einsteins?
Bron: De Redactie – 15 mei 2012
Deze dagen is in onderwijskringen de discussie aangewakkerd of hoogbegaafde leerlingen beter in private scholen les volgen. Er is al een initiatief op poten gezet, binnenkort wordt een school voor hoogbegaafde kinderen geopend. Hier is op zich niets mis mee, maar het doet wel de vraag rijzen hoe we met buitengewoon begaafde kinderen omgaan in het gewone onderwijs.
Een school heeft een takenpakket waar ze zich aan dient te houden. Een school die gefinancierd of gesubsidieerd wordt door de overheid, moet op zich voor iedereen onderwijs verstrekken of aanbieden. Dat lijkt mij een logisch en aanvaardbaar uitgangspunt.
Lees verder
Blog – Oikoten
Leren zwemmen is een hele opgaven. Het is een schrik overwinnen om de sprong in het water te wagen. Zal ik boven blijven of ga ik kopje onder? Hoe moeilijk is het om in onze veeleisende samenleving als jongere boven water te blijven. De verleidingen die de jongeren op dit moment moeten weerstaan zijn enorm. Wij als maatschappij tonen ook geen alternatief… De snelste weg naar geluk is CONSUMEREN.
Dit is voor heel veel jongeren een bijzondere druk, een zware last die ze mee dragen. Op volle toeren meedraaien in onze veeleisende maatschappij is voor velen onder hen niet mogelijk. Voor meer en meer Vlaamse gezinnen is leven “overleven” geworden. Er zijn minder financiële mogelijkheden, maar meer prikkels en verleidingen waardoor de jongeren sneller op zoek gaan naar (makkelijk) geld. Een duurzame educatieve ontwikkeling, daar is voor velen geen tijd meer voor!
Een project dat dit jaar zijn 30 jarige jubileum viert bood een alternatief. Oikoten gaf jongeren een nieuwe kans. Jongeren die onder heel wat druk verkeerde beslissingen hadden genomen omdat ze meestal niet beter wisten.
Vele onder ons hebben ooit een keerpunt in hun leven gehad. Een moment dat alles anders had kunnen lopen. Voor de meesten is het wellicht goed uitgedraaid, anderen hadden minder geluk. Zij kwamen terecht in jeugdinstellingen waar met een enorme goodwill gewerkt wordt, maar waar er geen middelen zijn om alle jongeren de nodige aandacht en affectie te geven.
Uit sympathie voor de organisatie heb ik meer dan een jaar vrijwilligerswerk gedaan bij Oikoten. Ik heb projecten zien starten, met verschillende projecten mee gestapt en heel wat jongeren geïnterviewd na een tocht.
Natuurlijk zijn niet alle problemen van die jongeren opgelost na een onthemingstocht van 3 maanden. Vele komen terug in hun oude milieu en zullen misschien wel hervallen in oude gewoontes. Maar uit mijn ondervragingen blijkt dat het grotendeel van de jongeren nog nooit zo’n succeservaring meegemaakt had. Een ervaring van intens geluk, mensen die respect tonen voor wat ze realiseren. Ze hebben warmte en gastvrijheid mogen beleven, van de begeleiders en mensen die ze tegenkwamen onderweg. Ze bloeiden open en voelden dat het leven hen nog iets mooi kon bieden.
Als ik Minister Vandeurzen nu hoor zeggen dat slechts 10 % van de jongeren iets aan die tocht heeft gehad, word ik nijdig en triest.
Alle jongeren die ik heb geïnterviewd vonden de tocht het mooiste moment uit hun leven. Deze jongeren vonden er energie om zich uit hun penibele situatie te vechten. Allen willen ze een betere toekomst. De tocht biedt mogelijkheden, zo’n ervaring geeft jongeren niet enkel een nieuwe kans, het geeft hen ook terug zelfvertrouwen. Ze krijgen de tijd om gastvrijheid, warmte, respect, trots en zoveel andere positieve gevoelens te ervaren.
De jongeren krijgen de tijd om hun leven te overdenken. Ze worden terug naar de basics gebracht. Ze vertrokken misschien met tegenzin, meer komen terug met een (levens)zin. Ze worden op tocht geconfronteerd met hun fouten en leren een gastvrije en liefdevolle omgang kennen. De tocht is een voedingsbodem om hen bewust te laten worden war het leven hen kan bieden als ze maar de juiste dingen nastreven.
Het is voor mij moeilijk om een prijs op iemands toekomst te plakken . Maar deze jongeren opgeven en zo de deur naar de criminaliteit open zetten is een duurdere en moreel onverantwoordelijke keuze en die beslissing wil ik niet op mijn geweten hebben. Het wiel is maar zo sterk als de zwakste spaak … Laat deze drenkelingen niet achter maar gooi hen deze laatste reddingsboei!
Boris Firman
0479/431989
Het woord is weer aan de Duitsers
Bron: De Morgen – 9 mei 2012
Vandaag is het 9 mei, Europadag. EU-ambtenaren hebben een dagje vrij, maar veel valt er op deze feestdag niet te vieren. Nadat de eurocrisis regeringswissels teweegbracht in onder meer Griekenland, Ierland, Italië, Portugal en Spanje, lijken nu de kiezers Europa zelf de wacht aan te zeggen. Hoe liggen de kaarten nu het eerste stof van het voorbije verkiezingsweekend is gaan liggen en welk patroon tekent zich af?
Lees verder
Blog – Bedenking bij de jongerenscan van De Morgen
Men kan zich afvragen waarom veel jongeren zich ver houden van overuren en avondwerk. Niet omdat ze lui zijn, integendeel – ze hebben een veelheid aan bezigheden en engagementen. Ze hebben de tijd ‘na 5′ nu eenmaal nodig omdat ze er een sociaal, virtueel, verenigings- en/of autodidactisch leven op nahouden. Herman Konings, zaakvoerder van Pocket Marketing/nXt, gebruikt de treffende term slashgeneratie: jonge mensen zijn harde werker op hun job én social networker én muzikant én scoutsleider én student in de avondopleiding interieurinrichting én én én.
Niet alleen wordt er veel van hen verwacht, ze verwachten ook veel van zichzelf. Iets opbouwen en hard werken, maar tegelijk veel opties openhouden, is een reactie op de velen soorten angsten die onze maatschappij in de hand werkt. Enerzijds angst om werkloos te worden, anderzijds angst om ongelukkig of vastgeroest te zijn in een job. Enerzijds angst om het milieu nog meer schade toe te brengen, anderzijds angst om dure woonleningen niet te kunnen afbetalen. Enerzijds angst om eenzaam oud te worden, anderzijds angst om te snel teveel te willen in een relatie met een echtscheiding tot gevolg. Angst voor levensveranderende ziektes, angst om zich niet voldoende te kunnen ontspannen, angst dat mensen die zeggen dat technologie hen sociaal vreemd zal maken, gelijk hebben, angst voor toenemende agressie, angst voor veel dingen waar ze geen controle op hebben. Jongeren horen langs alle kanten onheilsverhalen en willen daarom zwaar inzetten op een behouden toekomst – met het gevaar dat de schoonheid van leven van dag tot dag onmogelijk wordt. Daarom werken ze hard van 9 tot 5, maar leven ze ook hard van 5 tot 9. Leven, dat wil even goed zeggen: hobby’s hebben, zich bezighouden met een sociaal leven en een sociaal engagement, extra studies aangaan, bezig zijn in een vereniging waar ze gemakkelijk verantwoordelijkheden krijgen en nemen.
Thomas Goyvaerts
thomas@horizonmedia.be
0496 672361
Breivik en de ontmenselijkte moraal
Anders Breivik, de massamoordenaar van Utoya, zei tijdens zijn proces: “Ik heb mij ontmenselijkt om te kunnen doden.”
De vraag die ik me na het lezen van die uitspraak stelde, was: hoe ontmenselijkt een mens zichzelf? Een mens kan zichzelf slechts ontmenselijken door het meest fundamentele van wat ons tot mens maakt, uit te schakelen: het inlevingsvermogen. Het inlevingsvermogen is de capaciteit om ons te verplaatsen in de gedachten, de gevoelens en de leefwereld van degenen die voor ons staan en met wie wij te maken krijgen. Het inlevingsvermogen zorgt ervoor dat onze gedachten, gevoelens en leefwerelden matchen, elkaar (aan)raken of in elkaar overvloeien. Je wordt heel even de andere en de andere wordt even jij, waardoor je jezelf op je plaats zet, de plaats van medemens.
Lees verder
Justitie beweegt…
De Redactie – 24 april 2012
Moord en brand zou er geschreeuwd worden wanneer in een ziekenhuis een operatie zou mislukken wegens verroest materiaal of versleten apparatuur.Op Radio 1 smeekte Onderzoeksrechter Van Linthout om hypermoderne scalpels en een moderne accurate uitrusting teneinde te vermijden dat binnen justitie andermaal incidenten allerhande zouden kunnen gebeuren.Andere magistraten lieten zich horen door te stellen dat de gevangenis van Vorst “mensonwaardig” is geworden om er nog medemensen in op te sluiten.Het lijkt bij velen als een schreeuw om meer rechtvaardigheid en meer menselijkheid binnen Justitie …Er was ook een eerste teken van vernieuwing nu de Minister van Justitie het akkoord bekwam voor schaalvergroting en herindeling van de gerechtelijke arrondissementen.Ik durf hopen dat eindelijk een nieuwe start kan gegeven worden en dat Mevrouw Turtelboom niet zoals haar voorgangers gedwarsboomd wordt bij haar plannen doch de steun zal krijgen van de andere politieke partijen , de ganse samenleving en alle actoren van justitie.
Lees verder
Seksueel misbruik in de sport blijft taboe
Bron: De Standaard – 21 april 2012
Turnleraar Luc V.P. (51) uit Sint-Pieters-Leeuw misbruikte jarenlang kinderen in de turnvereniging waar hij les gaf. Pas tien jaar nadat V.P geen turnleraar meer was, durfde een van zijn slachtoffers het in 2011 aan om naar de politie te stappen en een klacht in te dienen. Hij doet vandaag in De Standaard zijn ontstellend verhaal over zes jaar misbruik.
‘Ik ben blij dat eindelijk een jonge sporter zijn mond durft open te doen’, zegt professor emeritus in de sportpsychologie Yves Vanden Auweele. ‘Ik heb jonge atleten begeleid die een wrak zijn geworden omdat ze zijn misbruikt. Het taboe om erover te praten is nog altijd te groot.’
‘De sportwereld minimaliseert het probleem van de ongewenste intimiteiten, hoewel het in verschillende onderzoeken bevestigd wordt. De sportwereld kan niet blijven de kop in het zand steken.’
Lees verder
Theologen en atheïsten in zelfde bedje ziek?#godsbewijzen
Enkele bedenkingen
Het klinkt een beetje onwezenlijk, maar Homer Simpson heeft een filosoof in de pen doen kruipen om aan te tonen dat God niet bestaat. Dit, nadat Homer Simpson hetzelfde had aangetoond … Het bewijs heeft de opiniebladzijden van De Standaard gehaald. Godsbewijzen blijven erg in trek. Zopas verscheen ook nog een uitgebreide studie van een jezuïet die op wetenschappelijke gronden het bestaan van God wist aan te tonen. Gelukkig zijn er nog mensen die over God in termen van geloof spreken. In dat opzicht vind ik theologen die het bestaan van God proberen te bewijzen, even “eigenaardig” bezig als atheïsten die het omgekeerde proberen te doen. Misschien hebben de theologen toch nog een klein streepje voor op de atheïsten, want van hen kan je verwachten dat ze met dat soort “bewijzen” bezig zijn. Alhoewel… Indien zij beter zouden luisteren naar een van hun grootste voorgangers, Thomas van Aquino, zouden ze het woord godsbewijs nooit in de mond nemen. Ze zouden enkel spreken over “wegen naar God”. Als ik daar iets persoonlijks mag aan toevoegen: wat mij als christen vooral bezighoudt, is hoe die God werkzaam is in mijn leven. Zijn bestaan moet Hij op het einde van de rit maar aantonen!
hans@logia.be
0472 749760
De tijden zijn slecht. Alweer?
Bron: De Standaard – 17 april 2012
De aarde warmt op, de financiële markten storten in, onoverzichtelijke migratiestromen bewegen zich over de planeet, politieke crisissen volgen elkaar op, religieus en politiek geweld groeit in omvang, verzuring, xenofobie en zinloze agressie nemen toe enzovoort. Veel goed nieuws is er niet nodig om de toekomst van de planeet een beetje rooskleuriger in te vullen. ‘De tijden zijn slecht,’ klinkt het. Het is opvallend hoe lang dat adagium al meegaat. We lezen het al omstreeks de tweede eeuw voor Christus bij de Romeinse magistraat en legerofficier Cato – bekend van die ene zin die vroeger in elke Latijnse grammatica placht te staan: ‘Overigens ben ik de mening toegedaan dat Carthago vernietigd moet worden.’ Hij herinnert zich nog hoe hij als kind tegen de stroom van de Tiber in moest zwemmen. Dat waren nog eens tijden! En die ‘tijden’ lijken nog steeds niet voorbij te zijn. Ook vandaag denken vele criticasters met genoegen (of cynisme?) aan die goeie oude tijd terug.
Lees verder
