Kan de sport zonder dopinggebruik?

Bron: De Redactie – 27 mei 2013

De eerste reactie bij het horen van het radionieuws is ongeloof en verontwaardiging. Hoeveel doping schandalen moeten er nog in de openbaarheid worden gebracht vooraleer sporters echt hun gedrag op het terrein zullen veranderen? Verontwaardiging garandeert echter nog geen verbetering; integendeel ze suggereert veelal morele pretentie en cynisme. Beter is vragen te stellen en oorzaken te duiden om nog beter en doelgerichter optreden mogelijk te maken.

Zou het niet mogelijk zijn dat een hele generatie die opgroeide met als enige moraal de onbeteugelde vrijheid van het individu, nu met zichzelf in de problemen komt te zitten? Dat men het eigen ongelijk inziet maar niet wil toe geven?Is het niet zo dat het gedoogklimaat weliswaar is afgezwakt, doch zeker niet volledig verdwenen is? Zou het er iets mee te maken hebben dat de antidoping beweging niet in gang is gezet door de sportsector zelf maar door externe autoriteiten en onder druk van de sponsors die om PR redenen niet meer willen geïdentificeerd worden met dopingzondaars?

Egocentrisme

Zou het fundamenteel egocentrisme van de sport niet medeoorzaak kunnen zijn? In de sport denk je aan jezelf, aan het persoonlijk optimaal functioneren, zet je je in om beter te zijn dan je tegenstrever. Egocentrisme is dus niet alleen toegelaten het wordt zelfs ‘voor’-ondersteld in de sport. Sport is nu eenmaal een aftasten van uitersten en grenzen. Daarbij komt dat beloningen in reputatie, eer, en geld zo groot en verleidelijk zijn, dat er altijd sporters zullen zijn die “elk” middel gebruiken om hun doel te bereiken.

Zou het niet kunnen dat de Vlaamse publieke opinie geneigd is het doping gebruik nog altijd geringer te laten doorwegen in hun oordeel (te bedekken met de mantel der liefde) dan het enthousiasme en fierheid bij hen teweeggebracht door prestaties van haar idolen.

Millar

De ‘snelle’ ommekeer van een gedogen naar het tegenwoordige strenge antidoping beleid wekt wellicht nog altijd tegenstrijdige gevoelens op. David Millar beschrijft dit proces bij zich zelf in het antwoord op de vraag waarom hij zelf ook epo is gaan gebruiken niettegenstaande hij dopinggebruikers verafschuwde. Hij beschrijft zijn kwaadheid op wie zich dopeerde terwijl hij clean was doch ook zijn jaloersheid om hun prestaties, de verlokking van het geld, de glorie en het succes, zijn geneigdheid om de prestaties te halen en zijn uiteindelijke stap om ook te gebruiken omdat iedereen doping gedoogde, de andere kant uitkeek of het minimaliseerde, zowel de ploegleiding, de UCI, de organisatoren, de pers…”.

Een ander element van verklaring vinden we ook bij David Millar. Hij is niet mals voor wat hij noemt “het systeem” dat er hem toe dwong zich te doperen: “Ik voelde me als cleane renner teleurgesteld in het systeem”. Men wist heel goed wat er gaande was maar men deed er niets aan. Het is niet alleen voor topsporters maar voor “iedereen” moeilijk om zich te verzetten tegen sociale druk. Het is dus niet verwonderlijk dat er zich voortdurend prioriteitsconflicten ontwikkelen, waarbij fair play het moet afleggen omdat de codes, reguleringen en structuren in de sport geen richting en ondersteuning meer bieden, integendeel zich in grote mate door de commercialisatie hebben laten inpalmen. Wordt de verantwoordelijkheid voor het nemen van doping nog altijd niet teveel op de sporters gelegd terwijl de begeleiders en de hoofdspelers van ‘het systeem in ruime zin’ buiten schot blijven. Dit is een zware ontkenning of op zijn minst een onderschatting van de sociale druk van het systeem.

Waarde

Zou het ten slotte ook niet zo zijn als met verkeersovertredingen: een te geringe pakkans? Het idee dat alles oké is zolang niemand u tegenhoudt? Leven we niet in een samenleving doordrongen van het idee dat fout gedrag een puur menselijke eigenschap is met straffen als enige remedie?

Het klinkt misschien simplistisch, maar er moet toch een geloof blijven in de positieve waarde van de sport. Want wat is het alternatief? Cynisme of apathie? We moeten niet naïef zijn, veranderingen op het terrein zullen waarschijnlijk enkel vanuit de druk van een commerciële noodzaak en vanuit een nog grotere accumulatie van incidenten en schandalen gerealiseerd worden. Ondertussen kunnen we blijven het bewustzijn verscherpen voor wat in de sport aan waarden verloren gaat en welke prijs we daarvoor betalen.

Laat een reactie achter