En dan hebben we het nog niet gehad over de manier waarop kinderloosheid in het sociaal, economisch en cultureel weefsel van vrouwen in derdewereldlanden kan inhakken: stigmatisering, bespotting, geoorloofd geweld, verstoting, onterving, moord,… Vraag aan de inwoners van de meeste Afrikaanse landen wat zij verkiezen: kanker of kinderloosheid en het grootste deel van de mensen kiest zonder uitzondering voor het eerste. Met zo’n ziekte krijg je aandacht en medelijden. Met kinderloosheid net het omgekeerde.

Kortom, eerlijke reflectie dwingt ons toe te geven dat veel argumenten om mensen in derdewereldlanden het recht te ontzeggen tot betaalbare IVF, niet langer steek houden. Maar het besef lijkt niet door te dringen.

Afrika en bij uitbreiding de hele derde wereld blijft voor velen in het Westen een ver-van-mijn-bed-show. De veelgelezen Britse auteur Owen Jones en onze eigen Peter Piot, voormalig hoofd van UNAIDS, hadden gelijk toen ze in volle Ebolacrisis met een cynische stem zeiden: “het gebeurt maar in Afrika.” Alle wetenschap ten spijt, blijven vrouwen en koppels in lage-inkomenslanden vaak het recht ontzegd op fertiliteitsbehandeling. Kennelijk geraken we maar niet af van onze duale houding. Dit moet veranderen, liever vroeg dan laat.

Zelf eisen we het recht op om onze vruchtbaarheid te kunnen bepalen en zorg te dragen voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen, zoals eens te meer blijkt uit de nieuwe reeks op VTM. Laten we dan ook de rechten van kinderloze vrouwen in lage-inkomenslanden serieus nemen. In wezen gaat het hier immers niet alleen over het recht op een kind, maar over het recht op zorg. Wie kan dat zijn medemens ontzeggen?

Bron: Knack.be