Vrije vertaling naar het Nederlands:

Uitzicht vanuit Rome – Christopher Lamb

Paus Franciscus gebruikt wel eens het beeld van vliegende borden bij een ruziënde familie. Zoiets kan gebeuren, zegt hij, zolang je aan het einde van de dag vrede met elkaar sluit. Het typeert Franciscus dat hij zich niet terugdeinst voor debatten en meningsverschillen binnen de kerk. Maar zelfs hij zou kunnen schrikken van wat broeit in Duitsland, waar de kerk vorige week haar ‘synodale pad’ begon met een bijeenkomst in Frankfurt.

Het proces heeft al geleid tot een vrij en soms een lastig debat over de toekomst van de kerk. Het roept bredere vragen op over hoe een synodale kerk, eenheid kan handhaven. Het gebruik van macht, de rol van vrouwen, het priesterlijk celibaat en de katholieke seksualiteitsleer – moeilijke kwesties die Rome heeft proberen onder controle te houden – liggen allemaal op tafel. Ambtenaren in de Romeinse Curie kijken nerveus naar de Duitse discussies.

De vergadering bestaat uit 159 mannen, 70 vrouwen en 1 niet-binair persoon. De bijeenkomst van afgelopen weekend eindigde met een gebedsdienst onder leiding van vrouwen – de bisschoppen zaten met alle anderen op de kerkbanken. Wat iedereen voelde aankomen, gebeurde ook: de borden vlogen in het rond. De kardinaal-aartsbisschop van Keulen, Rainer Woelki, suggereerde dat de vergadering ‘een protestants kerkparlement’ zou creëren. Tim Kurzbach, de leider van de leken in het aartsbisdom van Woelki, zei dat de kardinaal “al lang had moeten beseffen dat de kerkelijke autoriteiten op zichzelf, niet langer waarlijk gezag verlenen”. Woelki “vernietigt het gezag van zijn bisschoppelijke ambt” door geen “goede argumenten” te gebruiken, voegde hij eraan toe.

Maandag ontmoette kardinaal Reinhard Marx, de leider van de Duitse bisschoppenconferentie, de paus en verzekerde hem dat alles goed gaat. Voor Marx is het synodale pad een vitale manier om de geloofwaardigheid van de kerk te herstellen die is verwoest door de schandalen rond seksueel misbruik. Franciscus wil dat de Duitsers evangelisatie centraal stellen in het proces, en hij heeft hen gewaarschuwd om het niet alleen te doen.

Franciscus weet dat er een evenwicht moet worden gevonden tussen het lokale en het universele, en dat een synodale kerk – waar religieuzen en leken de vrijheid krijgen om geloofwaardige pastorale strategieën te bedenken die geschikt zijn voor lokale behoeften – niet ten koste mag gaan van de eenheid. Op dezelfde dag dat hij kardinaal Marx ontmoette, sprak Franciscus op een evenement ter herinnering van 150 jaar Rome als hoofdstad van Italië. Hij sprak over de Eeuwige Stad als “promotor van eenheid” als het een “broederlijke stad” wordt. Met andere woorden: het bouwt eenheid door het niet af te dwingen. Verschil en onenigheid hoeven niet te leiden tot polarisatie en splitsing.

Maar ondanks alle turbulentie en mogelijke valkuilen van het synodeproces, geloven de paus en de Duitse kerk dat eenvoudig niets doen, geen optie is. “Synodaliteit is een stijl, het is samen vooruit gaan”, vertelde de paus vorig jaar aan theologen. “Dit is wat de Heer van de kerk verwacht in het derde millennium”.

Wanneer we de weg van de synodaliteit inslaan, zijn het vaak de interne geschillen die oplaaien en de focus verleggen van evangelisatie, de essentiële missie van de kerk.

Franciscus ontdekte dit tijdens de familiesynode, toen de kwestie van het toestaan ​​van gescheiden en hertrouwde katholieken de communie te ontvangen centraal stond, en hij zag het opnieuw met berichtgeving over de Amazonesynode, die wordt gedomineerd door de kwestie rond het celibaat.

De synodevaders waren pro om gehuwde diakens te wijden als priester in het Amazonegebied. Het is niet gemakkelijk voor Franciscus om hun verzoek zomaar te negeren. Maar hij wil ook dat de uitkomst van de synode staat voor een kerk die reageert op de klimaatsituatie in de regio, terwijl de kerk solidair is met inheemse gemeenschappen. Maar hij weet dat de aandacht zal verschuiven naar het celibaat als hij de weg opent voor getrouwde priesters.

Het post-synodale document wordt deze maand verwacht, al klinkt  in Rome dat de paus het eerst zal voorleggen aan zijn raad van kardinalen die in februari bijeenkomen. Wat hij ook besluit over priesterlijk celibaat, de oproep van Franciscus tot de Amazonesynode is historisch en onomkeerbaar. Het laat zien dat Rome bereid is te luisteren naar en te reageren op de schreeuw van een lokale kerkgemeenschap.

Hoe kunnen katholieken hun verhaal vertellen in steeds meer geseculariseerde samenlevingen? Tijdens een recente reis naar België ontmoette ik een indrukwekkende groep christenen die erin slaagt hun boodschap over te brengen: een denktank genaamd Logia. Het is een netwerk van 180 leden die deskundig commentaar geven op belangrijke nieuwsverhalen in de Vlaamse media over politiek, recht, wetenschap en cultuur. Ze zijn allemaal gerespecteerde professionals én christen. Logia is opgericht in Mediahuis Antwerpen en treedt niet naar voren als een kerkelijke organisatie, noch voert het binnenkerkelijke debatten. Hun doel is om bruggen te bouwen met samenleving door in het publieke debat een stem te laten klinken die geïnspireerd is door christelijke waarden. Tot nu toe lijkt het te werken.

 

 

Originele tekst:

View from Rome Christopher Lamb

Pope Francis often uses the image of plates flying when families have disagreements. This is fine, he says, as long as you end the day by making peace with each other. One of the obvious shifts that has taken place in the Francis pontificate is that he’s comfortable about debates and disagreements inside the Church. But even he might be startled by the fireworks being lit in Germany, where last week the Church embarked on its “synodal pathway” with a meeting of the synod assembly in Frankfurt.

The process has already sparked a freewheeling and at times fractious debate about the future direction of the Church. It also raises broader questions about how a synodal Church can maintain unity. The use of power, the role of women, priestly celibacy, and Catholic sexual teaching – tricky issues that Rome has tried to keep under wraps – are all on the table. Officials in the Roman Curia are watching the German discussions nervously.

The assembly is made up of 159 men, 70 women and one non-binary person; last weekend’s gathering ended with a prayer service led by women – the bishops sat in the pews with everyone else. Predictably, plates are being thrown around and smashed. The Cardinal Archbishop of Cologne, Rainer Woelki, suggested the synod assembly was creating “a Protestant church parliament”. Tim Kurzbach, the leader of lay Catholics in Woelki’s archdiocese, said the cardinal “should have realised long ago that the office alone no longer imparts true authority”. Woelki “is destroying the authority of his episcopal office” by not using “good arguments”, he added.

On Monday, Cardinal Reinhard Marx, the leader of the German bishops’ conference, met the Pope and assured him that everything was running smoothly. For Marx, the synodal pathway is a vital way of rebuilding the credibility of a Church devastated by the clerical sexual abuse crisis. Francis wants the Germans to put evangelisation at the centre of the process, and has already warned them not to go it alone.

Francis knows a balance needs to be struck between the local and the universal, and that a synodal Church, where bishops and people are given the freedom to devise credible pastoral strategies suited to local needs, cannot come at the expense of fracturing unity. On the same day he met Cardinal Marx, Francis spoke at an event marking 150 years since Rome became the capital city of Italy. He talked about the Eternal City as “promoter of unity” when it becomes a “fraternal city”. In other words: it builds unity by not trying to enforce it. Difference and disagreement do not have to lead to polarisation and division.

Yet despite all the turbulence and potential pitfalls of the synod process, the Pope and the German Church believe that simply doing nothing is not an option. “Synodality is a style, it’s a walking together,” the Pope told theologians last year. “This is what the Lord expects from the Church of the third millennium”.

When the rubber hits the road of synodality, it is often the internal disputes which flare up and shift the focus away from evangelisation, the essential mission of the Church.

Francis found this at the family synod gatherings, when the issue of allowing divorced and remarried Catholics to receive Communion took centre stage, and he’s encountering it again with coverage of the Amazon synod, which is becoming dominated by the issue of clerical celibacy.

The Pope is in something of a bind with his formal response to the synod. The synod fathers voted overwhelmingly in favour of allowing married deacons to be ordained as priests in the Amazon. Francis cannot easily ignore their request. But he also wants the outcome of the synod to be a Church focused on responding to the climate emergency in the region while standing in solidarity with indigenous communities, and he knows that attention will shift to celibacy if he opens the way for married priests.

The post-synodal document is expected this month, although the word in Rome is that the Pope will show it first to his council of cardinals, who are due to meet in February. Whatever he decides about priestly celibacy, the process that Francis started by calling for a synod on the Amazon is historic and irreversible: it shows that Rome is willing to listen, and respond, to the cry of a local Church.

How can Catholics tell their story in increasingly secularised societies? During a recent trip to Belgium, I met an impressive group of Christians who are managing to get their message across: a think tank called Logia. It is a network of 180 members who offer expert commentary on major news stories across the Flemish media on politics, law, science and culture. All are respected professionals in their own right as well as being Christian. Based in Antwerp in an office complex which is home to various media outlets, Logia does not trumpet itself in a tribally Catholic way, nor does it enter into intra-Church debates. Its aim is to build bridges with the culture around it by providing a voice in the public square which is inspired by Christian values. So far, it seems to be working.

 

 

Bron: The Tablet

Laat een reactie achter